Why the Poor Don’t Kill Us: The Psychology of Indians – Manu Joseph
இந்திய சமூகத்தின் மிகப் பெரிய முரண்பாடுகளில் ஒன்று என்னவெனில் :
அதிகப்படியான பொருளாதாரப் பாகுபாடு – அநீதி இருந்தாலும், இந்தியாவில் ஏழைகள் பணக்காரர்களுக்கு எதிராக பெரிய அளவில் கிளர்ச்சி அல்லது வன்முறையை மேற்கொள்ளுவதில்லை.
இதன் காரணங்களை மனு ஜோசெப் உளவியல், சமூகக் கலாசாரம், மற்றும் இந்திய சமூகம் உருவாக்கிய அடுக்கு முறைகள் மூலம் விளக்குகிறார்.
நூலின் முக்கிய கருத்துகள்…
- இந்திய கலாசாரம் வறுமையை “இயல்பானது” என உணர்த்துகிறது.
இந்தியா பெரிய அநீதிக்குப் பிரபலமான நாடாக இருந்தாலும் ஏழைகள் தங்கள் துயரத்தை :
விதி / கர்மா
பிறப்பால் வந்து சேர்ந்த நிலை
சகிப்புத் தன்மை
பொறுமை
எனக் கருதி சாதாரணமான ஒன்றாக ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். இந்த கலாசார மனப்போக்கு கிளர்ச்சி செய்வதன் மீதான உளவியல் தூண்டுதலை குறைக்கிறது.
2. ஏழைகள் பணக்காரர்களைக் வெறுப்பதில்லை; மாறாக அவர்களைப் போற்றுகிறார்கள்.
மேற்கத்திய உலகில் inequality வெறுப்பையும் கோபத்தையும் உருவாக்குகிறது.
ஆனால் இந்தியாவில் : ஏழைகள் பணக்காரர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்படுகிறார்கள், ஆனால் வெறுப்பதில்லை.
பணக்காரர்கள் “அதிர்ஷ்டசாலி” அல்லது “வெற்றி பெற்றவர்” எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.
ஒருநாள் தாமும் அந்த நிலைக்கு செல்வோம் என்று ஏழைகள் கனவு காண்கிறார்கள். இந்த கனவும் ஆசையும் ஏழைகளின் கோபத்தை மாற்றி விடுகிறது. இதனால் வர்க்க அடிப்படையிலான புரட்சி உருவாகாது.
3. ஏழைகள் கிளர்ச்சி குறித்து சிந்திப்பதற்குக்கூட நேரம் இல்லை – அவர்கள் உயிர் வாழ்வதிலேயே பிஸியாக இருக்கிறார்கள்.
தினசரி வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நேரம் :
கடின உழைப்பு
நீண்ட பயணம்
குடிநீர், ரேஷன், மின்சாரம் போன்றவற்றிற்கான போராட்டங்களால் அடிப்படைத் தேவைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் சிரமத்தை அனுபவிக்கிறார்கள்.
இதனால் வாழ்வாதாரமே ஒரு மன அழுத்தமான பணியாக மாறுகிறது.
கிளர்ச்சி குறித்து யோசிக்க நேரமோ, ஆற்றலோ இல்லாமல் போகிறது.
4. கோபம் மேலே நோக்கி செல்லாது – உள்ளே நோக்கி திரும்புகிறது
அதிகாரத்துக்கு எதிராக நேரடியாக போராடுவது பயங்கரமானது மற்றும் பலனில்லாதது.
இதனால் ஏழைகளின் கோபம் பெரும்பாலும் :
குடும்ப வன்முறை
சமுதாயத்துக்குள் சண்டைகள்
சாதி வன்முறை
தற்கொலை
ஏழைகள் ஒருவரை ஒருவர் போட்டியாளராகப் பார்ப்பது
போன்ற வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது.
இதுவே ஒருங்கிணைந்த புரட்சியைத் தடுக்கிறது.
5. இந்திய அரசும் சமூகமும் கோபத்தை “சிதறடிக்கும்” திறமையான முறைகளை வைத்துள்ளன.
மனு ஜோசெப்பின் கருத்தில் இந்திய அமைப்பு ஏழைகளின் கோபத்தை :
நீண்ட நிர்வாக தாமதங்கள்
தேர்தல்கள் மூலம் “தேர்வு உள்ளது” என்ற மாயை
சில்லறை நலத்திட்டங்கள்
மத-ஆன்மீக விளக்கங்கள்
கடைசி நிமிட அரசியல் சமரசங்கள்
ஆகியவற்றின் மூலம் கிளர்ச்சி நடப்பதற்கு முன்பே ஒழித்து விடுகிறது.
6. ஏழைகள் கொல்கிறார்கள் — ஆனால் பொறுப்பாளர்களை அல்ல!
மிகக் கடுமையான ஆனால் உண்மையான கருத்து :
> ஏழைகள் மற்றவர்களை விட தங்களைத் தாமே அதிகம் கொல்கிறார்கள்.
விவசாயிகள் தற்கொலை, பண நெருக்கடி காரணமான தற்கொலைகள் அனைத்தும் வறுமையின் உளவியல் பாரம் எவ்வளவு கொடூரமானது என்பதை காட்டுகிறது — ஆனாலும் ஏழைகளின் கோபம் அதிகாரத்தின் மீது அல்ல, தங்கள் மீது திரும்புகிறது.
நிறைவாக…
மனு ஜோசெப் கூறுவது என்னவெனில், ஏழைகள் கிளர்ச்சி செய்யாதது அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள் என்பதற்காக அல்ல; அதற்கு காரணம்:
இந்தியாவின் அதிகார கலாசாரம் அநீதியை இயல்பாக்குகிறது.
ஆசை, கோபத்தை மாற்றிவிடுகிறது.
வாழ்வாதாரப் போராட்டம் நேரத்தை பறிக்கிறது.
சமூகப் பிளவுகள் ஒன்றிணைய விடாது
அமைப்பு கோபத்தை harmless-ஆன வழிகளில் வெளிப்படச் செய்கிறது.
இதனால் குழப்பம், துயரம் இருந்தாலும், இந்தியாவில் ஏழை மக்களின் பெரிய அளவிலான கிளர்ச்சி நடப்பதில்லை.
